- Eerste lezing: Apocalyps 7, 2-4.9-14
- Evangelie: Mattheus 5, 1-12a
Zusters en broeders,
Op Allerheiligen herdenken we al die mensen die in hun leven iets van Gods licht hebben weerspiegeld. Het gaat daarbij niet alleen over grote namen met een feestdag op de kalender, maar ook over de miljoenen mensen die nooit in een boek of op een kalender, maar wel in Gods hart geschreven staan. Maar Allerheiligen is niet alleen een terugblik op al die heiligen, het is ook een uitnodiging om te zien wat heiligheid vandaag kan betekenen. Want heiligheid is niet bovennatuurlijk en niet onhaalbaar. Heiligheid is niets meer dan elke dag in heel ons doen en denken te leven vanuit Gods liefde,
In het evangelie hoorden we de zaligsprekingen, waarvan de eerste luidt: “Zalig de armen van geest, want aan hen behoort het Rijk der hemelen.” Die woorden klinken zacht, maar ze zijn revolutionair. In een wereld waar succes, bezit en zelfzekerheid hoog worden opgeblazen, prijst Jezus juist de kwetsbaren zalig. Hij zegt niet: “Zalig de sterken, de invloedrijken, de winnaars,” maar: “Zalig de zachtmoedigen, de barmhartigen, de vredestichters.”
Wie zijn dat vandaag? Misschien is dat een vrijwilliger die elke week naar het woonzorgcentrum gaat om er te helpen. Of de ouder die altijd oog en oor heeft voor het verdriet van een kind. Of misschien is het die collega die weigert mee te doen aan de roddelcampagne, maar kiest voor respect. In zulke kleine daden schuilt de heiligheid van vandaag.
Om zalig van geest te zijn, hoef je dus niet perfect te zijn. Dat waren de heiligen op de kalender ook niet. Ze hadden, net als iedereen, hun twijfels, hun zwakheden, hun fouten. Maar ze lieten zich steeds raken door Gods genade. Ze bleven niet ter plaatse trappelen door hun fouten, maar stonden altijd opnieuw op om Gods wegen te gaan.
Dat kunnen wij ook. Misschien kunnen we ons daarbij spiegelen aan mensen die zich in heel hun doen en denken door God laten leiden. Een grootouder die trouw blijf bidden. Een vriend die blijft helpen, zonder iets terug te vragen. Een buur die zorgt voor een vluchtelingengezin. Allerheiligen nodigt ons uit om niet naar perfectie te zoeken, maar naar trouw, liefde, zachtmoedigheid. Naar mensen die, soms tegen de stroom in, een beetje licht brengen.
We leven in een tijd van veel lawaai en veel leugens, veel laster en veel bedrog. Sociale media overspoelen ons daarmee. Maar via de zaligsprekingen worden we aangespoord om milde mensen te zijn. Geen mensen die de eerste steen werpen, maar mensen die de eerste hand uitsteken. Mensen die niet meegaan in cynisme en haat, maar in liefde en hoop. Mensen die niet terugdeinzen voor het leed in de wereld, maar blijven geloven in kleine daden van liefde.
Heiligheid betekent dus niet dat we boven de wereld uitstijgen, maar dat we midden in de wereld blijven staan, met een open hart. Dat we in ons gezin, in onze buurt, op ons werk, iets laten zien van Gods nabijheid. Om het met de woorden van paus Franciscus te zeggen: ‘Heiligen zijn mensen die met de voeten op de aarde staan en de blik op de hemel richten.’
Zusters en broeders, Allerheiligen herinnert ons eraan dat we niet alleen zijn. Wij maken deel uit van een wereldwijde geloofsgemeenschap die op weg is naar God. Dat geloof geeft troost, en die is nodig. Want vandaag lijkt de wereld donker door oorlog, onrecht, eenzaamheid, klimaatangst. Maar telkens weer zijn er mensen die licht brengen. In die stroom van geloof, hoop en liefde staan wij ook. En we vragen aan de Heer dat Hij ons wil helpen om iets van zijn licht uit te stralen, zodat ook wij de weg naar Allerheiligen kunnen gaan. Amen.