-
- Eerste lezing: Apocalyps 11, 19a; 12, 1.3 - 6a.10b
- Evangelie: Lucas 1, 39 - 56
Zusters en broeders,
Sinds jaar en dag zien we hoe geloof en kerk achteruitboeren. Kerken lopen leeg, worden ontwijd, gesloten, verkocht, en er kan van alles mee gebeuren. Dingen waar we ons als kerkganger echt niet goed bij voelen. Maar in die pijnlijke evolutie is er iemand die stand houdt, en dat is Maria. Lege kerken of niet, minder gelovigen of niet: aan het Mariabeeld blijven er kaarsjes branden, niet alleen aangestoken door gelovige, maar ook door ongelovige mensen.
Want Maria is verbonden met alle mensen. Toen de engel haar kwam zeggen dat ze door God was uitverkoren om de Moeder van zijn Zoon te worden, begreep ze waarschijnlijk niet wat er gezegd werd, en wat dat inhield. Maar toch zei ze zonder aarzelen: ‘Mij geschiede naar uw woord.’ En dat was het begin van haar heel merkwaardige leven. Een leven waarvan we niet veel weten, want alle aandacht ging uit naar haar Zoon Jezus, en dat is normaal. Maar we weten wel genoeg over haar om te beseffen dat haar leven getekend werd door vallen en opstaan.
Dat komt in de eerste lezing al meteen tot uiting: het kind van de Vrouw die bekleed is met de zon, de maan en een kroon van twaalf sterren, werd meteen bedreigd door de Draak, het symbool van het kwaad. De werkelijkheid leert ons dat dit geen fantasie is. Kort na Jezus’ geboorte moest het gezin naar Egypte vluchten om het Kind te beschermen tegen Herodes. Toen ze Hem later naar de tempel brachten om Hem op te dragen aan God de Heer, werden ze opgewacht door de stokoude Simeon. Die voorspelde aan Maria dat haar kind bestemd was tot val of opstanding van velen in Israël, en dat zijzelf door een zwaard zou doorstoken worden. We weten wat dit zwaard was: haar Zoon werd voor haar ogen als een gemene misdadiger gekruisigd en stierf een vreselijke dood. We moeten er trouwens niet aan twijfelen dat Maria ook tijdens Jezus’ leven moeilijke momenten heeft meegemaakt. Heel zeker moest ze veel kritiek verwerken, omdat die Zoon van haar omging met tollenaars, zondaars, prostituees en ander gemeen volk dat door deftige mensen werd uitgestoten. Nee, een heerlijk leven heeft Maria zeker niet altijd gehad.
Maar er waren ook gelukkige momenten, bijvoorbeeld toen Jezus en zijn leerlingen op een bruiloft in Kana werden uitgenodigd, er geen wijn meer was, en Maria tegen de bedienden zei: ‘Doe maar wat Jezus zegt, wat het ook is.’ Dat resulteerde in een ongeziene wijnvoorraad met een heerlijke smaak. En toen de leerlingen na Jezus’ hemelvaart vurig, eensgezind en dankbaar bleven bidden, was ook Maria onder hen aanwezig, dus wist ze van Jezus’ verrijzenis.
Het is allemaal heel herkenbaar. Ieder van ons kent immers gelukkige en ongelukkige dagen. Maria leeft al die dagen, dus ook de donkerste dagen, met ons mee, want ze heeft het zelf ook allemaal meegemaakt. We kunnen ons geluk en ons verdriet dus met haar bespreken, want ze is niet alleen de dienstmaagd des heren, maar door haar luisterend oor, haar bezorgde blik en haar meevoelend hart ook de dienstmaagd van de mensen. Niet voor niets bidden we in het Weesgegroet vol hoop en vertrouwen: ‘Heilige Maria, Moeder Gods, bid voor ons. Nu en in het uur van onze dood.’ Met andere woorden: ‘Heilige Maria, bid alstublieft altijd voor ons. Leef alstublieft altijd met ons mee.’
Zusters en broeders, Maria verbindt ons met Jezus, met zijn wonderen, maar ook met zijn kruis. En wij verbinden ons met haar door onze Weesgegroetjes, door onze verering en door de kaarsjes aan haar beeld. Kaarsjes die een uiting zijn van gebed, van verering, van dank, en van hoop, maar ook van pijn en van angst, en van vragen om hulp en steun. Want hoe dan ook, Maria is de moeder van Jezus, en ook onze moeder. En bij wie kunnen we ons beter thuis voelen dan bij onze moeder in de hemel. Dus wens ik ons allen een zalige en diepgelovige viering toe van Maria, die ten hemel werd opgenomen, en daar vol moederlijke liefde op ons wacht. Amen.
