- Eerste lezing: Jesaja 55, 1-3
- Evangelie: Mattheus 14, 13-21
‘In die tijd voer Jezus in een boot naar een eenzame plaats om alleen te zijn.’
Zusters en broeders, misschien vragen we ons af waarom Jezus alleen wil zijn. Het antwoord vinden we in wat onmiddellijk aan dit evangelie voorafgaat: enkele leerlingen van Johannes de Doper vertellen aan Jezus dat Johannes in de gevangenis is vermoord. Misschien is Jezus daardoor zo heftig geschrokken dat Hij alleen wil zijn om het te verwerken. Misschien wil Hij troost zoeken bij zijn Vader in de hemel. Misschien wil Hij Hem zelfs vragen of Hij zijn zending mag beëindigen, omdat Hij vreest hetzelfde lot te ondergaan als Johannes. Wij weten dat dit inderdaad gebeurt: Hij wordt vermoord omdat hogepriester Kajafas dat eist.
Maar hoe dan ook, Jezus’ zoektocht naar eenzaamheid levert niets op, integendeel, een hele massa gaat Hem achterna. Hij is daardoor zo bewogen dat Hij terug aan land komt, hen onderricht en hun zieken geneest. ’s Avonds willen zijn leerlingen de meer dan vijfduizend mannen, vrouwen en kinderen naar huis sturen, of naar dorpen in de buurt waar ze eten kunnen kopen, maar daarop reageert Jezus naar ons aanvoelen wellicht heel merkwaardig: ‘Geef gij hun maar te eten’, zegt Hij. Maar hoe moeten de leerlingen dat doen? Hoe zouden zij genoeg eten hebben voor zo’n massa? Ze hebben maar vijf broden en twee vissen in voorraad.
‘Geef gij hun maar te eten’: het zijn woorden die Jezus nochtans ook tegen ons zegt. Want ook wij worden geconfronteerd met heel veel mensen in nood. Dus moeten we ons afvragen hoe we daarop reageren. Hebben wij dezelfde neiging als de apostelen, namelijk hen wegsturen en zeggen: ‘Zorg maar voor jezelf. Wij hebben jullie niet geroepen om naar hier te komen. Trouwens, hoe zouden wij jullie in godsnaam kunnen opvangen? We zijn maar gewone mensen, we hebben dus geen miljoenen in overschot. Bovendien hebben we recht op privacy en op tijd voor onszelf. Zorg dus voor jezelf, en als dat niet lukt, moet je maar ergens anders hulp zoeken, en daarvoor betalen.’
Precies in dat verband moet onze aandacht nu uitgaan naar het vervolg in het evangelie. En wat hoorden we? Dat Jezus de vijf broden en twee vissen nam, zijn ogen ten hemel sloeg, de zegen uitsprak, de broden brak en tegen zijn leerlingen zei dat ze die onder het volk moesten verdelen. En daarmee toont Hij aan wat we moeten doen. Vooreerst ons richten tot God, want zonder Hem en zonder Jezus brengen we er niets van terecht, wat het ook is. Maar met zijn hulp verrichten we wonderen. Van de vijf broden en twee vissen schieten niet minder dan twaalf volle korven resten over. Waarom? Omdat Jezus de broden had gebroken en ze daarna had verdeeld. Breken en delen … het is de boodschap die we in de consecratie horen, en Jezus voegt eraan toe: ‘Blijf dit doen om Mij te gedenken.’ Blijf dus breken en delen, leef niet alleen voor jezelf, sluit jezelf niet op in bezitsdrang en egoïsme, maar leef ook voor je medemensen.
En die boodschap sluit perfect aan bij de dag van vandaag. Het is volop vakantie, en daar willen we wel eens van genieten, dus gaan velen onder ons echt op vakantie. Voor enkele dagen, voor een week, voor veertien dagen, misschien nog langer. Dat doen we niet alleen om iets nieuws te zien, om iets te ontdekken, maar ook om er eens uit te zijn. Om eens verlost te zijn van de dagelijkse drukte, van ons werk, van onze collega’s, eigenlijk van alles. En dat mondt uit in heel veel tijd om te breken en te delen. Want vakantie mag niet zijn dat we ons in onszelf opsluiten, en alleen aan onszelf denken. Het moet een tijd zijn waarin we openstaan, waarin we meeleven met onze medemensen. Waarin we vreugde en plezier delen, maar ook oog en oor hebben voor pijn en verdriet. Want zo ontstaat er overschot in onze relatie en in onze contacten met al onze medemensen.
Zusters en broeders, vakantie is een heerlijke tijd. Een tijd waarin we echt tijd hebben, en die kan voor ons en onze medemensen zoveel goeds en zoveel overschot opbrengen. Laten we dus ons best doen om er werk van te maken. In het evangelie zien we wat we kunnen bereiken met breken en delen: genoeg, zelfs overschot voor iedereen. En als we niet vergeten ons tot God en Jezus te wenden, kan het helemaal niet meer stuk. Amen.