- Eerste lezing: Wijsheid 6, 12-16
- Evangelie: Mattheus 25, 1-13
‘Het zal met het Rijk der hemelen gaan als met tien meisjes die met hun lampen uittrokken, de bruidegom tegemoet. Vijf van hen waren dom, de andere vijf verstandig.’
Zusters en broeders, ik denk dat we die parabel kennen. Een parabel die zoals altijd een weg aanwijst naar het Rijk der hemelen. Maar die benaming kan ons misleiden, want als we hemel horen, denken we wellicht spontaan aan de heerlijke verblijfplaats na onze dood. Maar dat is niet wat Jezus bedoelt. Wanneer Hij spreekt over het Rijk der hemelen bedoelt Hij een wereld die een echt hemels rijk wordt wanneer alle mensen zich laten leiden door Gods liefde en vrede. Maar om zo’n wereld op te bouwen, moet je er iets voor doen. In deze parabel moeten tien meisjes de bruidegom naar de feestzaal begeleiden. En aangezien het om een joodse bruidegom gaat, kan die tot diep in de nacht op zich laten wachten. Een joods huwelijk had immers niet direct met liefde, maar met financiële zekerheden te maken, en daar moest tot in de puntjes over onderhandeld worden. Vandaar de wachttijd tot diep in de nacht. Dus moesten de meisjes ook licht voorzien in de duisternis. Maar dat konden vijf van de meisjes niet, dus konden ze ook niet meegaan met de bruidegom, die in deze parabel een symbool is van God, van Jezus die de mens aanzet om mee te werken aan zijn Rijk van liefde en vrede.
Vandaar de vele parabels met telkens een andere invalshoek om dezelfde boodschap te verkondigen. Zoals de parabel over het piepkleine mosterdzaadje dat uitgroeit tot een weelderige boom waarin de vogels nesten kunnen bouwen. Zo moeten ook wij rust bieden aan onze medemensen. Of de parabel over de arbeiders van het elfde uur die evenveel betaald worden als de arbeiders van het zesde uur, want voor God zijn alle mensen gelijk, of ze nu jong of oud, arm of rijk, zwart of wit zijn. Of de parabel van de verloren zoon, die ons leert dat God ons nooit laat vallen, ons nooit veroordeelt en ons altijd nieuwe kansen geeft, wat we ook doen. Of de parabel van de barmhartige Samaritaan, die voorhoudt dat we mensen in nood moeten helpen, ook als ze van een ander ras of een niet bevriend volk zijn.
Maar Jezus vertelt ook parabels die ons voorhouden wat we niet moeten doen. Zoals de parabel over de farizeeër en de tollenaar. Nee, we moeten niet zijn zoals die farizeeër. We moeten onszelf niet beter vinden dan andere mensen, want zo goed zijn we nu ook weer niet. En ook aan de onvruchtbare vijgenboom moeten we ons niet spiegelen. Doen we dat wel, dan brengen we geen vruchten van liefde en vrede voort voor God en voor onze medemensen. En wat we zeker niet moeten doen, is onkruid zijn tussen de tarwe, want dan roeien we met ons egoïsme, machtsmisbruik, negativisme en nog zoveel uit wat goed is.
En nu denken wij misschien: dat doe ik niet. Maar misschien zijn we soms minder goed bezig dan we denken. Misschien zijn we vaak mistevreden, willen we niet meewerken met anderen, denken we negatief over onze medemensen, en zijn we snel klaar met oordelen en veroordelen. Of misschien hebben we gewoon geen aandacht voor wat van ons verwacht wordt, of geen zin om iets goeds te doen, omdat we alleen aan onszelf willen denken. Maar we kunnen ook pech hebben, een ongeval meemaken, ziek zijn. Er is zoveel dat ons kan verhinderen om altijd goed te zijn en het goede te doen.
Zusters en broeders, ik denk dat de bruidegom, dus Jezus, niet voor niets tegen die meisjes zegt: ‘Wees waakzaam, want gij kent dag noch uur.’ Ik denk dat Hij dat ook tegen ons zegt, want ook wij doen soms niet wat van ons verwacht wordt. Ook wij zorgen niet altijd voor licht in het leven van onze medemensen. Ook wij raken soms de weg kwijt, omdat het ongewild en onvoorzien echt donker kan zijn in ons leven. Laten we dus waakzaam zijn. En laten we bidden dat God, dat Jezus, dat de heilige Geest ons sterkt in die waakzaamheid, zodat wij ook in donkere tijden de weg van liefde en vrede vinden, niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze medemensen. Amen.